برگ

مثل این که فعلا خیلی ها وظیفه خود می دانند که در مورد گلشیقته بدون روسری، نظر خود را اعلام کنند. خوب بالاخره یک "مرد" باید به زن جماعت حالی کند که وقتی با روسری خوشگلتر است یا می تواند برگردد ایران و دوباره در فیلم بازی کند، نباید روسری اش را بردارد!

چرا نمی فهمیم که انتخاب لباس یک انتخاب فردی است و به دیگران ربطی ندارد؟ چرا نمی فهمیم که در خیابان راه رفتن بدون روپوش و روسری، چقدر احساس آزادی به آدم می دهد؟

آن وقت جیغ و فریادمان به هواست که چرا آزادی نداریم. پس خیلی هم به حکومت ربط ندارد. یعنی اگه خانمی را ببینیم که لباسش بهش نمی آید، می رویم و این را بهش می گوییم؟

مثل بسیاری از موارد، اینجا هم یک خانم پیدا شد که "مردانه" نظر بدهد: آزاد، بافکر و با بلندنظری.

 

جگر چون نافه ام خون گشت و کم زینم نمی باید

جزای آنکه با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

 

اگر یگذارند و ملت هم همت کنند که عبدالله نوری به عنوان رئیس جمهور انتخاب شود، "چی میشه!" همچه آدم پر توانی!

 

راستش من ته دلم میلرزه... از این ملت هیچ چیزی بعید نیست، مگه یک کاره نرفتند و به اجمدی نژاد رای ندادند؟ روشنفکرها هم که قیافه گرفتند. البته غیر از انگشت شماری مثل خشایار دیهیمی.

حالا اگه شورای نگهبان نگوید که نوری التزام عملی نداره و یا اینکه زندانی شده بوده و از این جور چیزا، و او بتونه کاندید بشه، با این ملت فهیم! چه کنیم؟ اگه جناب خاتمی (علی رغم میلشون! و پس از مبالغی عشوه گری) کاندید بشوند، شاید خیلی بیشتر رای بیاورند :(

امروز برای اولین بار از وقتی که اومدم، رفتم سینما. درخت زیتون. فیلم جالبی بود. مثل این که مردم اسرائیل و فلسطین خودشون با هم کمتر مشکل دارن تا حکومتاشون با همدیگه. فیلم چندین بازیگر اسرائیلی داشت ولی یک فلسطینی ساخته بودش. محصول ۲۰۰۸ 

باز به این عکسها نگاه می کردم. جقدر دردناکند. وقتی فقط نگاه کردن به تصویر این لحظه ها برای من اینقدر  آزاردهنده است، آنها که در آن لحظه ها آنجا بوده اند یا وقایع بر آنها می گذشته است چه کشیده اند؟ خوب معلوم است که مرده اند، ولی آیا آن موقع که زنده بودند "زندگی" کرده اند؟ 

عکسها قدیمی اند و اکثرا دیدیمشان. ولی وقتی یکی بعد از دیگری بهشان نگاه می کنی و  دنائت بشری را می بینی، این همه بی شرمی و پستی به سرت خراب می شود و از "انسان" بودن خودت خجالت می کشی...

سینه باید گشاده چون دریا

تا کند نغمه ای چو دریا ساز.

نفسی طاقت آزموده چو موج

که رود صد ره و برآید باز.

تن طوفان کش شکیبنده

که نفرساید ازنشیب و فراز.

بانگ دریادلان چنین خیزد

کار هر سینه نیست آواز...

                              ه. ا. سایه

 

گفت که در زندگی تمامی تجربه ها آسان نیستند.

تا حالا چند بار با چند تا سیاه پوست حرف زده ام. با ما خیلی فرق دارند ولی این یکی تجربه ای مشترک بود. انتظار داشتم در همه چیز نکته ای سرگرم کننده و مفرح پیدا کنند ولی نباید پیشداوری می کردم.

برخیز دلا که دل به دلدار دهیم

جان را به جمال آن حریدار دهیم

این جان و دل و دیده پی دیدن اوست

جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

                                               ه. ا. سایه

گفت که از داستانک "ریچارد شلتن" خوشش نیامده. گفت که کلا از داستانهایی که به وضوح از انسانها حرف می زنند ولی وانمود می کنند درباره چبزی دیگر حرف می زنند خوشش نمی آید.

 

مریم اینا در نوشته ای به یادداشتی از آقای قدوسی اشاره می کند و نظر دیگران را در مورد زندگی در خارج از ایران می پرسد.

 من فکر می کنم زندگی در کانادا راحتتر از زندگی در ایران باشد. لااقل برای من، با شرایط من و در لحظه کنونی. شاید این انتخاب، یک کم فردی باشد و نتوان هیچ کدام از گزینه های رفتن/ماندن را به عنوان یک اصل عمومی و بدیهی تجویز کرد.

 

یک عنکبوت که تمام تنه اش راه راه سفید و سیاه بود آمده بود اینجا، به نظرم یک دو روزی صبر کرد، خوشش نیامد. حالا رفته. فکر می کردم هم اتاقی پیدا کرده ام... 

 

ای آنکه عمگنی و سزاواری / وندر نهان سرشک همی باری

رفت آنکه رفت و آمد آنکه آمد / بود آنکه بود، خیره چه غم داری

هموار کرد خواهی گیتی را؟ / گیتی ست، کی پذیرد همواری!

مستی نکن که او نشنود مستی / زاری مکن که نشنود او زاری

 شو تا قیامت آید زاری کن! / کی زفته را به زاری باز آری؟

آزار بیش بینی زین گردون / ار تو به هر بهانه بیازاری

گوئی گماشته است بلائی او / بر هر که تو بر او دل بگماری

ابری پدید نی و کسوفی نی / بگرفت ماه و گشت جهان تاری

فرمان کنی و یا نکنی، ترسم / بر خویشتن ظفر ندهی باری

اندر بلای سخت پدید آید / فضل و بزرگمردی و سالاری

  

 سالها پیش یک همکلاسی داشتم که محجبه بود و از خانواده ای بسیار مذهبی. او خیلی جدی می گفت: "خدا مرد است" !

 

 قبلا هم از خودم پرسیده ام که "چرا ما نتوانسته ایم؟ چرا نمی توانیم؟"

آره، می دانم، خدائیش هم خیلی درست به نظر می رسد: ما از خیلی نظرها مثل دانش پزشکی یا صنعت سدسازی خیلی خدا بوده ایم. از لحاظ هوش و استعداد هم کم نداریم که هیچ، خیلی هم زیاد داریم. بچه های ما اینجا می درخشند. نمیگم نخاله یا عوضی نداریم، یا آدم مفتخور که فقط می خواهد حقوق بیکاری بگیرد و راست راست راه برود، چرا همه اینها هستند و قبول دارم که این خیلی بد است. اما باید این را هم ببینیم که ایرانی هایی هم هستند که مایه افتخارند. علاوه بر آنها، و به نظر من مهمتر این که ایرانی هایی هم داریم که دارند خیلی ساده و سالم زندگی می کنند. الزاما همه که نباید برنده جایزه های ملی یا بین المللی باشند و یا تحصیلاتی درخشان داشته باشند، همین که سالم زندگی کنند و آدم باشند، کافی است: برای«آدم» بودن حتما نباید مدرک دانشگاهی داشت! 

با این همه آدم خوب یا معمولی، چرا ما نتوانسته ایم کشوری معمولی برای خودمان درست کنیم؟ ظاهرا یک مدیریت درست و حسابی کم است. ولی باز هم چرا؟

مجله رودکی را هم که بسته اند...

 

می دانم که بی ادبی ست و نباید این طور حرف زد، ولی آخر در بعضی موارد و در مورد بعضی ها، این حرف چنان صدق می کند که نمی توان تکرارش نکرد:

فریدون تنکابنی در یکی از کتابهایش می گوید: "اگه لیاقت رو بگذاری سر چوب بکنی تو کون یارو، میگوزه میندازتش بیرون!"

 

 

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی؟

 

 

کاش یک نخ سیگار داشتم. همین الان.

 

 

ازدواج؟ چرا باید به آن فکر کرد؟

 

آقا در مورد خیلی چیزها (گلاب به روتون) می شه محققانه رفتار کرد!

 

هیچ فکرش را هم نمی کردم چندین مقاله آقای دکتر باطنی با دو دقیقه حرف زدن، برود زیر سوال!

 

 

بهار می گذرد دادگسترا دریاب

 

 

چه آسان می نمود اول غم دریا به بوی سود

غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی ارزد

 

فکر می کنم تنهائی خیلی سخته. تنها بودن را نمی گویم، از آن بدم نمی آید و دوستش دارم. اما وقتی دیگران به خاطر یک سوءتفاهم ساده فردی را کنار بگذارند، دردش می گیرد. من هم الان دردم گرفته. (درد زایمان را نمی گویم، سوء تفاهم نشود:) 

البته گفته اند "دلا خو کن به تنهائی که از تنها بلا خیزد" ولی فکر کنم انتخاب راحتی نباشه، یعنی اصلا انتخاب نباشه. هر آدمی به علت نوع زندگیی که داره و نوع تفکرش، یکی را انتخاب می کنه: تنها بودن و معاشرتهای محدود و یا با دیگران بودن و یک زندگی اجتماعی را. با همه اینها تنهایی تحمیلی اصلا خوب نیست، یعنی هیچ چیزی تحمیلی اش خوب نیست.

دلم می گیرد وقتی می بینم هموطنانم سکوت می کنند یا به انگلیسی دست و پا شکسته با هم حرف می زنند که مبادا کسی بفهمد ایرانی هستند!

 زمانی "فارسی شکر بود!"

 

 

خوب دیگه، این نیز بگذرد...

 

يك زوج در اوايل ۶۰ سالگي، در يك رستوران كوچيك رمانتيك سي و پنجمين سالگرد ازدواجشان را جشن گرفته بودن. ناگهان يك پري كوچولوِ قشنگ سر ميزشون ظاهر شد و گفت:چون شما زوجي اينچنين مثال زدني هستين و درتمام اين مدت به هم وفادارموندين ، هر كدومتون مي تونين يك آرزو بكنين.
خانم گفت: اووووووووووووووووه ! من مي خوام به همراه همسر عزيزم، دور دنيا سفر كنم. پري چوب جادووييش رو تكون داد و اجي مجي لا ترجي دو تا بليط براي خطوط مسافربري جديد و شيك QM۲ در دستش ظاهر شد.
حالا نوبت آقا بود، چند لحظه فكر كرد و گفت : خب، اين خيلي رمانتيكه ولي چنين موقعيتي فقط يك بار در زندگي آدم اتفاق مي افته ، بنابراين، خيلي متاسفم عزيزم ولي آرزوي من اينه كه همسري ۳۰ سال جوانتر از خودم داشته باشم.خانم و پري واقعا نا اميد شده بودن ولي آرزو، آرزوه ديگه !!! پري چوب جادوييش و چرخوند و……… اجي مجي لا ترجي و آقا ۹۲ ساله شد!
پیام اخلاقی داستان
مردها شايد موجودات ناسپاسي باشن، ولي پريها…………….. مونث هستند !!!!!!!!

 

نمی دانم چرا مد شده که همه منتظر حظور "سبز" همدیگه یا یاری "سبز" باشن.

خدا رحمت کند خسرو شکیبائی را...

 

 

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی

چندین سخن نغز که گفتی که شنودی